Αφού διαδόθηκαν στο διαδίκτυο φήμες για τον θάνατό του, που τροφοδοτήθηκαν από τους συνήθεις ύποπτους, ο Πρόεδρος Ferdinand Marcos Jr. απάντησε κάνοντας jumping jacks και τζόκινγκ στους κήπους του Malacañang, με τους δημοσιογράφους του Παλατιού να λαχανιάζουν πίσω του.

Σαν να μην αρκούσε η αερόβια άσκηση ως απόδειξη των ζωτικών του σημείων, ο Πρόεδρος, σε μια εκδήλωση στη Μανίλα λίγες μέρες αργότερα, σήκωσε σακιά ρυζιού πάνω από το κεφάλι του, δίνοντας έτσι ζωή σε μια νέα άσκηση: το προεδρικό overhead press. 

Όμως ο Πρόεδρος δεν αντέκρουε απλώς τις φήμες για τον θάνατό του. Συνειδητά ή μη, αντανακλούσε τον πατέρα του, τον πρώην δικτάτορα, ο οποίος απέρριπτε παρόμοιες φήμες για επιδεινούμενη υγεία με τη ματαιοδοξία φωτογραφιών χωρίς πουκάμισο. Η επιμελώς σκηνοθετημένη σωματική ευρωστία, που προηγήθηκε της αισθητικής του Vladimir Putin χωρίς πουκάμισο, ήταν ο τρόπος του πατέρα Marcos να πει στην αντιπολίτευση ότι δεν πρόκειται να φύγει πουθενά. Ξέρουμε πώς τελείωσε αυτό. Τον Φεβρουάριο του 1986, ο πρώην πρόεδρος, εμφανώς εξασθενημένος, έφυγε με την οικογένειά του στη Χαβάη, εκδιωχθείς από λαϊκή εξέγερση.

Ζούμε μια παράδοξη περίοδο στην πολιτική των Φιλιππίνων, όπου τα παιδιά πατέρων μυθικών διαστάσεων, αν και βαθιά ατελών, κατέχουν πλέον θέσεις εξουσίας. Κατά την εκτίμηση των πατέρων τους, τα παιδιά τους δεν προορίζονταν να τους διαδεχθούν. Κι όμως, να τα εδώ.

Ο πρώην πρόεδρος Rodrigo Duterte ήταν, κατά δική του δημόσια ομολογία, αμείλικτος κριτής της καταλληλότητας των παιδιών του για αξιώματα. Τα πιο σκληρά λόγια του ήταν αφιερωμένα στον νεότερο γιο του, Sebastian, γνωστό ως Baste, τον οποίο περιέγραψε με τρόπο που θα έκανε κάθε γονιό να αναρριγήσει. 

Οι ιδιωτικές εκτιμήσεις του για τον Baste, που αποκαλύφθηκαν αργότερα σε κοινοβουλευτική κατάθεση, ήταν λιγότερο πατρικές και περισσότερο κυνικές, υποτιμώντας τις νοητικές ικανότητες και την ανδρεία του γιου του. Ωστόσο ο Baste είναι πλέον εκ των πραγμάτων δήμαρχος της Davao City, ζητώντας το κεφάλι του Marcos. Ο πατέρας του θα εκστόμιζε αυτές τις ατάκες με περισσότερη απειλητικότητα και καλύτερο timing. Από τον Baste, αιωρείται κάπου μεταξύ υιικής αφοσίωσης και παραλόγου θεάτρου.

Φωνακλάδες υπερασπιστές

Ο θυμός, ωστόσο, είναι αληθινός. Παρά τα σκληρά λόγια για τα παιδιά του, η κράτηση του πατέρα Duterte στη Χάγη φαίνεται να έχει ενώσει την οικογένεια με τρόπους που η ιδιωτική περιφρόνηση δεν κατάφερε ποτέ. Τα παιδιά που ο Duterte αμφέβαλλε είναι πλέον οι πιο δυνατόφωνοι υπερασπιστές του. 

Η αντιπρόεδρος Sara Duterte επικαλείται την κληρονομιά του πατέρα της σε κάθε ευκαιρία, ενώ προσπαθεί να ελέγχει δημόσια τον περίφημο εκρηκτικό χαρακτήρα της που την οδήγησε σε ένα νυχτερινό ξέσπασμα κατά του Προέδρου και της οικογένειάς του. 

Από το κέντρο κράτησής του στη Χάγη, ο πατριάρχης που κάποτε αποκάλεσε την κόρη του ακατάλληλη για την προεδρία τής παρακολουθεί τον αγώνα της για πολιτική επιβίωση. Της είπε να αποχωρήσει από την πολιτική, αλλά εκείνη έμεινε. Το πείσμα, το επαναστατικό ένστικτο, είναι επίσης χαρακτηριστικό γνώρισμα των Duterte.

Ο πατέρας Marcos ανησυχούσε ιδιωτικά ότι ο μοναχογιός του ήταν χαλασμένος και θα γινόταν αντικείμενο μίσους. Το κομμάτι του μίσους, τουλάχιστον, αποδείχθηκε προφητικό. Ο μεγαλύτερος Marcos, αντικρούοντας αναφορές ότι είχε υποβληθεί σε χειρουργείο, φωτογραφήθηκε να σηκώνει το barong tagalog του για να δείξει μια κοιλιά χωρίς ουλές. Δεκαετίες αργότερα, ο γιος του, επίσης Πρόεδρος, κάνει jumping jacks. 

Η εικόνα μπορεί να είναι διαφορετική, αλλά το ένστικτο για προσφυγή στο επιδεικτικό είναι πανομοιότυπο.

Αυτό που κάνει αυτές τις στιγμές ταυτόχρονα γοητευτικές και θλιβερές είναι το πώς οι ίδιες οι αμφιβολίες των πατέρων για τα παιδιά τους παρεκκλίθηκαν από τη δυναστική δύναμη που οι ίδιοι έθεσαν σε κίνηση. 

Ο Duterte διαμόρφωσε την Sara και ανέχθηκε τον Baste. Έχτισε ένα πολιτικό βασίλειο στη Davao City που τον εκτόξευσε στο εθνικό προσκήνιο. 

Ο πατέρας Marcos έστειλε τον γιο του να σπουδάσει στο εξωτερικό, τον κράτησε σε μεγάλο βαθμό διακοσμητικό, μεταβιβάζοντας το πολιτικό ένστικτο στην μεγαλύτερη κόρη Imee. Αλλά ο γιος έφερε το όνομα του πατέρα, και το όνομα οδήγησε τελικά τον γιο πίσω στο ίδιο Παλάτι από το οποίο ο πατέρας του είχε φύγει με ντροπή.

Οι πατέρες γνώριζαν τους περιορισμούς των παιδιών τους καλύτερα από οποιονδήποτε. Το είπαν δημόσια και ιδιωτικά, σε ομιλίες, συνομιλίες και ημερολόγια, με τρόπους τόσο στοργικούς όσο και σκληρούς. Κι όμως, αναδείχθηκαν ως ηγέτες. 

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι οι δυναστείες, μόλις απελευθερωθούν, δεν σταματούν για γονικές αμφιβολίες. – Rappler.com

Ο Joey Salgado είναι πρώην δημοσιογράφος και επαγγελματίας στις κυβερνητικές και πολιτικές επικοινωνίες. Υπηρέτησε ως εκπρόσωπος τύπου του πρώην αντιπροέδρου Jejomar Binay.