[نظر] ادبیات تنها آینه جامعه نیست

ماه ادبیات در ماه آوریل، و دوباره ضرب‌المثل محبوب «ادبیات آینه جامعه است» را خواهیم شنید. شایسته است که در مورد مناسب بودن آن فکر کنیم تا جشن خود را گسترش و عمیق‌تر کنیم.

بسیار مهم است ریشه‌یابی آن در مارکس و انگلس، که گفتند ادبیات شرایط مادی و طبقاتی جامعه را منعکس می‌کند (بازتاب می‌دهد). از یک سو، این حقیقت دارد زیرا ادبیات محصول زمان خود است و اثر ارتباط عمیقی با رویدادهای جامعه دارد. می‌توانیم بگوییم که ادبیات در خلأ وجود ندارد. همیشه با حال مرتبط است.

حتی از همین جا، می‌توانیم بگوییم که نویسنده به خلق آثاری که فقط جامعه ما را منعکس می‌کنند راضی نیست. مترقیان می‌دانند که ادبیات و هنر توانایی تغییر شرایط موجود جامعه را دارند. هم خواننده و هم نویسنده به دیدن آنچه در جامعه‌اش اتفاق می‌افتد در ادبیات راضی نیستند. باید عمل نیز وجود داشته باشد.

و اگر به دو منبع تاریخ خود نگاه کنیم، به ادبیات شفاهی و نوشته‌های انقلابیون، واضح‌تر خواهد شد. در حماسه‌ها و سایر ادبیات عامیانه ما، اجداد ما مفهوم بودن یک جامعه را به نسل‌ها منتقل و تقویت کردند. آنها زندگی‌شان را با قهرمانان حماسه پیوند دادند. این به آنها ریشه و هویت قابل اتکایی داد. از معماها و ضرب‌المثل‌ها حکمت آموختند.

تا زمان استعمار، آنها به استفاده از ادبیات ادامه دادند. این راهی بود تا خود بومی را در برابر استعمار حفظ کنند. آنها شعر و افکار باستانی را با نمازها و سایر نیازهای کلیسا ترکیب کردند. از ادبیات استفاده کردند تا هر بار که به آینه نگاه می‌کنند، اگرچه لباس تغییر کرده، خود قبلی را شناسایی کنند.

انقلابیون ما مانند ریزال، بونیفاسیو، خاسینتو و مابینی نیز به نگاه کردن به آینه راضی نبودند. از ادبیات استفاده کردند تا دید فیلیپینی‌ها را به کشورشان متصل کنند. آنها از روش‌های مختلف و نه فقط بازتاب استفاده کردند. دیدگاهی انحنادار (warped) داشتند تا سوء استفاده‌ها و مقصد احتمالی را اگر سوء استفاده ادامه یابد مرتبط کنند. لنزی مانند بونیفاسیو و خاسینتو به ما ارائه کردند تا دید ما به کشوری که در تاریکی غرق شده روشن شود. بله، هنوز ارتباطی با آینه دارد، اما ما از ویژگی‌های مختلف اپتیک و بینش استفاده می‌کنیم تا درک عمیق‌تری از کشور و جهان خود داشته باشیم.

و در اینجا برخی روش‌های دیگر دیدن و ارتباط است: در خیره شدن به آینه، به عنوان مثال، ممکن است سلام شویم. ممکن است جادوگری پشت آینه باشد. همچنین به نگاه دقیق یا بررسی دقیق آنچه نگاه می‌کنیم نیاز داریم. مراقب باشیم اگر اشتباهی در آنچه نگاه می‌کنیم وجود دارد، ممکن است بینش ما فریب داده شود.

به آینه بودن جامعه برگردیم، فقط به یاد داشته باشیم که اگر فقط به آینه در خواندن ادبیات نگاه کنیم، ممکن است مانند نارسیس شویم که فقط به بازتاب خود و جهان شیفته می‌شویم. گاهی اوقات، حتی «بازتابی» که واقعی تصور می‌شود فقط یک توهم است. و ما سرنوشت نارسیس را می‌دانیم.

بهتر است از ادبیات استفاده کنیم تا شرایط کشور و چگونگی توسعه آن را بفهمیم. همچنین به ما نشان می‌دهد که ما فقط به تنهایی به عنوان فردی بخشی از گروه قومی-زبانی که بخشی از فیلیپین است وجود نداریم. همیشه نشان می‌دهد که دیگری وجود دارد. ما همنوع مرتبط داریم. حتی فراتر از این جهان در بسیاری از امکانات جهان هستی.

درک دیگری و تفاوت‌های ما در حالی که جهان ما همچنان می‌سوزد بسیار مهم است. ادبیات نیز چیزی است که می‌توانیم به آن برگردیم و برای پایان دادن به جنگ‌ها استفاده کنیم. نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم اگر فقط در حین خواندن به آینه خیره شویم. – Rappler.com

روی رنه اس. کاگالینگان شعر و مقاله می‌نویسد. او عضو Linangan sa Imahen, Retorika, at Anyo (LIRA) است. او یک کارگر فرهنگی است.