وزارت امور خارجه چین از ایالات متحده و اسرائیل به دلیل حمله به ایران انتقاد می‌کند

در دنیای اصطلاحات مالی، دو اصطلاح پرکاربرد "ریسک‌پذیری" و "ریسک‌گریزی" به سطح ریسکی اشاره دارد که سرمایه‌گذاران در دوره مورد اشاره حاضر به پذیرش آن هستند. در بازار "ریسک‌پذیر"، سرمایه‌گذاران نسبت به آینده خوش‌بین هستند و تمایل بیشتری به خرید دارایی‌های پرریسک دارند. در بازار "ریسک‌گریز" سرمایه‌گذاران شروع به "بازی ایمن" می‌کنند زیرا نگران آینده هستند و بنابراین دارایی‌های کم‌ریسک‌تری را خریداری می‌کنند که اطمینان بیشتری برای بازگشت سرمایه دارند، حتی اگر نسبتاً متوسط باشد.

معمولاً در دوره‌های "ریسک‌پذیر"، بازارهای سهام افزایش می‌یابند، اکثر کالاها - به جز طلا - نیز افزایش ارزش پیدا می‌کنند، زیرا از چشم‌انداز رشد مثبت بهره‌مند می‌شوند. ارزهای کشورهایی که صادرکننده عمده کالا هستند به دلیل افزایش تقاضا تقویت می‌شوند و رمز ارزهای داغ رشد می‌کنند. در بازار "ریسک‌گریز"، اوراق قرضه افزایش می‌یابند - به ویژه اوراق قرضه دولتی عمده - طلا می‌درخشد و ارزهای امن مانند ین ژاپن، فرانک سوئیس و دلار آمریکا همگی سود می‌برند.

دلار استرالیا (AUD)، دلار کانادا (CAD)، دلار نیوزیلند (NZD) و فارکس جزئی مانند روبل (RUB) و راند آفریقای جنوبی (ZAR)، همگی تمایل به افزایش در بازارهای "ریسک‌پذیر" دارند. این به این دلیل است که اقتصاد این ارزها به شدت به صادرات کالا برای رشد وابسته است و قیمت کالاها در دوره‌های ریسک‌پذیر افزایش می‌یابد. این به این دلیل است که سرمایه‌گذاران تقاضای بیشتری برای مواد خام در آینده را به دلیل فعالیت اقتصادی بالاتر پیش‌بینی می‌کنند.

ارزهای عمده‌ای که در دوره‌های "ریسک‌گریز" افزایش می‌یابند، دلار آمریکا (USD)، ین ژاپن (JPY) و فرانک سوئیس (CHF) هستند. دلار آمریکا، زیرا ارز ذخیره جهانی است و چون در زمان بحران سرمایه‌گذاران بدهی دولتی آمریکا را خریداری می‌کنند که امن تلقی می‌شود زیرا بزرگترین اقتصاد جهان بعید است نکول کند. ین، از افزایش تقاضا برای اوراق قرضه دولتی ژاپن، زیرا نسبت بالایی توسط سرمایه‌گذاران داخلی نگهداری می‌شوند که بعید است آنها را رها کنند - حتی در بحران. فرانک سوئیس، زیرا قوانین سختگیرانه بانکی سوئیس حفاظت سرمایه بهبود یافته را به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهد.