Bonfire of the Murdochs, door journalist Gabriel Sherman, ziet er veelbelovend uit. Hij maakte naam met een uitvoerig onderzocht biografisch werk over Roger Ailes, jarenlang hoofd van Fox News en serieel seksueel intimideerder. The Loudest Voice in the Room (2014) heeft 98 pagina's eindnoten en een team van drie feitencheckers. Het werd verfilmd als een serie met Russell Crowe in de rol van Ailes. Sherman was ook de scenarioschrijver van de Donald Trump-biopic The Apprentice, waarvan Trump hard gevochten heeft om vertoning te voorkomen.
Veelbelovende referenties, jazeker, maar wat voegt Sherman toe aan de acht reeds gepubliceerde Murdoch-biografieën?
De eerste was Simon Regan's zakelijk georiënteerde biografie gepubliceerd in 1976. Die is vergeten, maar niet George Munster's A Paper Prince (1985), die Murdoch's dealmaking modus operandi uiteenzette, noch William Shawcross' semi-geautoriseerde werk uit 1992, dat de oprichting van Murdoch's eerste mondiale media-imperium in kaart bracht.
Michael Wolff's The Man Who Owns the News (2008) schilderde het meest levendige portret van de in Australië geboren mediamagnaat. Bezield door het succes van de aankoop van The Wall Street Journal, stemde Murdoch in met meer dan 50 uur interviews met Wolff en opende de deuren van zijn notoir geheimzinnige media-imperium voor de mediacolumnist van Vanity Fair.
Wolff deed verslag van de overname van The Wall Street Journal in detail, maar hij vertelde ook een adembenemende hoeveelheid industrie- en familieroddels.
Eén voorbeeld uit velen. Hij schrijft dat Prudence, Murdoch's dochter uit zijn eerste huwelijk, hem geërgerde verzorgingsadviezen gaf nadat Murdoch een doe-het-zelf make-over verprutste terwijl hij probeerde bij te blijven bij Wendi Deng, zijn derde vrouw die even oud was als zijn kinderen.
Murdoch's reactie? Hij zei haar dat ze een facelift nodig had.
Murdoch's reactie op Wolff's biografie was dat het meer dan een facelift nodig had – het had niet gepubliceerd mogen worden met de fouten die erin stonden. Hij spande echter geen rechtszaak aan wegens laster. Wolff is sindsdien een nog controversiëler figuur geworden: hij is verwikkeld in rechtszaken en tegenzaken met Donald en Melania Trump over Wolff's beweringen over Trump's relatie met veroordeelde zedendelinquent Jeffrey Epstein.
De langdurige strijd om opvolging in de Murdoch-familie inspireerde beroemd genoeg de briljant schitterende fictieve televisieserie Succession (2018–2023). Sherman's biografie is de eerste die de oplossing ervan behandelt, die pas afgelopen september plaatsvond, toen Rupert Murdoch en zijn oudste zoon, Lachlan, erin slaagden de voorwaarden van een schijnbaar onherroepelijke familietrust te wijzigen.
De trust was opgericht toen Rupert en zijn tweede vrouw, Anna, in 1998 scheidden. (Ze overleed op 17 februari van dit jaar.) Het was haar poging om Murdoch's voortdurende tegen elkaar uitspelen van zijn kinderen, vooral zijn zonen, in de strijd om hem op te volgen als hoofd van News Corporation te remmen.
Het werkte niet. Rupert's plan voor Lachlan om het bedrijf te leiden, waarbij de harde rechtse positie onder leiding van Fox News werd voortgezet, slaagde uiteindelijk. In meerdere of mindere mate verafschuwden de andere kinderen uit zijn eerste twee huwelijken – Prudence, Elisabeth en James – wat Fox News geworden was en waren ze, naar verluidt onder leiding van James, bereid hun stemmen in de familietrust te gebruiken om Lachlan te verdrijven nadat Rupert stierf.
Uiteindelijk stemden ze er echter mee in hun aandelen in de familietrust te verkopen voor elk US$ 1,1 miljard. Grace en Chloe, de twee kinderen uit Murdoch's derde huwelijk, maken deel uit van een nieuw opgestelde familietrust met hun eigen aandelen in News.
De machinaties achter deze episode werden vorig jaar gerapporteerd in twee buitengewone stukken journalistiek, door Jonathan Mahler en Jim Rutenberg van The New York Times, aan wie 3.000 pagina's rechtbankdocumenten over de zaak waren gelekt, en door McKay Coppins in het tijdschrift The Atlantic. Hij kreeg een lang, onthullend interview met James Murdoch, die in Rupert en Lachlan's juridische documenten werd bestempeld als de "lastige begunstigde".
Voor degenen zonder abonnementen op deze publicaties hebben mijn collega, Andrew Dodd, en ik de zaak besproken in The Conversation hier en hier.
Een uitstekende journalist
Sherman, een andere uitstekende journalist, doet sinds 2008 verslag over de Murdochs. Ailes dreigde hem met juridische stappen en orchestreerde een lastercampagne over The Loudest Voice in the Room, zoals Sherman kalm beschreef in "A Note on Sources" aan het einde van het boek. Het was Sherman die in 2016 het nieuws bracht over de aanklacht wegens seksuele intimidatie van Fox News-presentatrice Gretchen Carlson tegen Ailes, wat leidde tot zijn verdrijving van het netwerk.
In 2018 onthulde hij dat Murdoch bijna stierf na een val op Lachlan's maxijacht tijdens het zeilen in het Caribisch gebied.
Sherman had ook de primeur over het einde van Murdoch's vierde huwelijk in 2022. De toen 91-jarige magnaat maakte niet alleen per sms een einde aan de relatie met zijn vrouw, supermodel en actrice Jerry Hall, maar nam in de scheidingsvoorwaarden ook de eis op dat ze geen verhaallijnen zou geven aan de scenarioschrijvers van Succession!
Hall realiseerde zich later dat het huwelijk in Murdoch's ogen al enige tijd voorbij was, toen hij Ann Lesley Smith ontmoette, een 65-jarige voormalige tandhygiëniste die conservatieve radiohost en volgeling van QAnon-achtige complottheorieën was geworden. Tijdens een diner op Murdoch's ranch in Carmel zei Smith enthousiast dat Murdoch en Fox News de redders van de democratie waren, en bood aan zijn tanden voor hem te poetsen.
Murdoch vroeg Smith begin 2023 ten huwelijk, maar zegde de bruiloft al snel af na een ander diner, waar ze toenmalige Fox News-host Tucker Carlson vertelde dat hij een boodschapper van God was. Hall voelde zich vernederd door Murdoch's behandeling van haar, maar vertelde vrienden dat ze voldoening haalde uit het maken van een beeltenis van hem, tandzijde om zijn nek bond en het op de barbecue verbrandde.
Al deze onthullingen, en roddels, zijn opgenomen in Bonfire of the Murdochs. Sherman's verslaggeving voor de tijdschriften New York en Vanity Fair vormt inderdaad een groot deel van het boek. Als je zijn lange artikelen al hebt gelezen, is er niet veel nieuws hier. Maar als je dat niet hebt gedaan, of als je in de war bent door de talloze deals en complexe financiële/politieke transacties van Murdoch's zeventig-plus jaar durende carrière in de media, is deze biografie zeer de moeite waard om te lezen.
'Vernietigde alles waarvan hij hield'
Met 241 pagina's heeft het de deugd, evenals het tekort, van de kortste van de Murdoch-biografieën te zijn. Sherman heeft een gave om kernthema's beknopt samen te vatten.
De eerste is dat Murdoch's media-imperium meer dan de meeste geheimzinnig is. Bedenk dat zijn plan om de familietrust te wijzigen achter gesloten deuren gehoord had moeten worden. We weten er alleen van omdat aan The New York Times de rechtbankdocumenten werden gelekt, die Murdoch's getuigenis onthulden. Zoals Sherman het stelt: "Rupert creëerde verhalen in de schaduwen, maar de rechtszaal zou van hem eisen dat hij het in het openbaar deed."
Aanvankelijk ging het niet goed voor Murdoch. Onder kruisverhoor werden zijn vastberadenheid om hoe dan ook zijn zin te krijgen en zijn seksisme jegens zijn dochters onthuld.
Het tweede thema is de mate waarin Murdoch de verklaarde missie van zijn media-outlets zal negeren – nauwkeurig rapporteren wat er gebeurt – als het overeenkomt met zijn commerciële doelen. Tijdens de wereldwijde pandemie, terwijl Fox News-hosts fulminerden tegen lockdowns en twijfelachtige behandelingen zoals hydroxychloroquine bepleitten, volgde Murdoch de wetenschap en, rapporteert Sherman, was hij een van de eersten ter wereld die in december 2020 gevaccineerd werd.
"Hij was bang voor zichzelf en was erg voorzichtig," herinnerde een persoon die destijds met Murdoch sprak zich voor Sherman. Gevraagd naar de tegenstrijdigheid tussen de berichtgeving van zijn netwerk en zijn eigen gedrag, zou Murdoch de verantwoordelijkheid voor de commentaren van de presentatoren afwimpelen, ook al stond deze schijnbare passiviteit in schril contrast met zijn geschiedenis van redactionele inmenging.
Zoals Sherman opmerkt: "De hypocrisie onthulde iets essentieels over Rupert's wereldbeeld: hij was altijd in staat geweest zijn persoonlijke overtuigingen te scheiden van zijn zakelijke belangen." Hij voegt eraan toe dat Murdoch vond dat toenmalig president Donald Trump de pandemie ernstig verkeerd had aangepakt, maar weigerde zijn positie als hoofd van Fox te gebruiken om de president onder druk te zetten het serieus te behandelen.
Ook nam Murdoch geen verantwoordelijkheid toen een vriend hem vertelde dat het kanaal zijn oudere publiek aan het doden was. Volgens een van Sherman's bronnen antwoordde hij: "Ze sterven aan ouderdom en andere ziekten, maar COVID kreeg de schuld."
De biograaf citeert andere bronnen die zeggen dat de tegenprestatie was dat Murdoch er bij Trump in zijn eerste termijn succesvol voor had gelobbyd actie te ondernemen tegen Facebook en Google, die advertentie-inkomsten van News (samen met andere traditionele mediabedrijven) wonnen, en land open te stellen voor fracking, wat de waarde van Murdoch's investeringen in fossiele brandstoffen zou verhogen.
Het derde thema is dat Murdoch 's werelds eerste mondiale media-imperium bouwde, maar zijn bedrijven altijd heeft gerund als een familiebedrijf, waarbij hij de eerste en ultieme beslisser is. Wendbaarheid is het voordeel van deze benadering. Zoals bij elke autocratisch geleide organisatie zijn er echter nadelen. Een daarvan is dat niemand een perfect succespercentage heeft.
Onderweg wisten getalenteerde leidinggevenden zoals Barry Diller, voormalig chief executive bij Twentieth Century Fox, of Chase Carey, voormalig topbestuurder bij 21st Century Fox, – of kwamen erachter – dat hun weg naar de top niet alleen werd geblokkeerd door het hoofd van het bedrijf, maar door Murdoch's verlangen om familieleden te bevorderen of te beschermen. Murdoch zei ooit tegen aandeelhouders die klaagden over nepotisme: "Als je het niet leuk vindt, verkoop dan je aandelen."
Vanaf de jaren vijftig, toen Murdoch de "jonge uitgever" was van de middagkrant die hij van zijn vader erfde, de Adelaide News, gedroeg hij zich, schrijft Sherman, alsof "beloften waren als ongemakkelijke feiten: vervangbaar wanneer ze winstbejag in de weg stonden." De redacteur van de krant, Rohan Rivett, was de eerste onder verschillende, naast talrijke politici, die dit tot hun schade leerden.
Het vierde thema is dat Murdoch altijd heeft gewild dat zijn kinderen betrokken waren bij zijn bedrijf, maar alleen op zijn voorwaarden. "Tijdens het opgroeien," schrijft Sherman, "werd de relatie van de kinderen met hun vader uitgedrukt via het bedrijf, waardoor ze vaderliefde gelijkstelden aan zakelijke vooruitgang."
Waar eerdere schrijvers parallellen hebben getrokken met Shakespeare's King Lear, denkt Sherman dat King Midas een geschiktere vergelijking is.
Het zwakste deel
Dit zijn krachtige thema's die resoneren met degenen van ons die in het land van Murdoch's oorsprong wonen, wat ons bij de tekortkoming van het boek brengt. Australië komt vroeg aan bod, maar dit is het zwakste deel van het boek. Murdoch's vroege jaren zijn goed behandeld in de biografieën van Munster en Shawcross en hebben recentelijk gedetailleerde aandacht gekregen in Walter Marsh's Young Rupert (2023).
Er zijn basale fouten: The Daily Mirror in Sydney, die Murdoch in 1960 kocht, wordt verkeerd The Mirror genoemd, terwijl de Herald and Weekly Times Ltd., die hij in 1987 kocht, de Herald Times Group wordt. Het helpt ook niet dat Sherman op de laatste pagina van het boek schrijft "Rupert was bij zijn vierde vrouw terwijl zijn kinderen over de hele wereld verspreid waren" – terwijl Murdoch Jerry Hall in 2022 had afgedankt en nu voor de vijfde keer getrouwd was, met Elena Zhukova.
Vierde, vijfde? Het is gemakkelijk om de tel kwijt te raken. Ernstiger nog, door de HWT te kopen werd Murdoch de dominante krantenuitgever in Australië, maar zijn controle was niet goed voor 75% van de markt, zoals Sherman schrijft. Het is eerder 60% tot 65%, afhankelijk van of je oplage of aantal kranten als maatstaf gebruikt.
Murdoch's vroege jaren in Australië worden vlot afgehandeld in hoofdstuk één, voordat hij verder gaat in zijn meedogenloze zoektocht om meer mediabezit te verwerven in het Verenigd Koninkrijk en de VS. Dit is waar voor zover het gaat, maar zodra Murdoch noordwaarts trekt, verliest zijn biograaf bijna alle belangstelling voor hoe het met Australië gaat – zelfs, of eigenlijk vooral, nadat Murdoch de HWT verwerft.
Hetzelfde geldt in mindere mate voor Sherman's behandeling van het VK. Het telefoonhackschandaal wordt natuurlijk behandeld, maar niet veel anders zodra Murdoch halverwege de jaren zeventig in New York aankomt.
Wat er dan verloren gaat in Sherman's samendrukking, is context voor gebeurtenissen. Zoals: waar kwam de telefoonhackcultuur vandaan? Tot welke lengtes ging News om te ontkennen dat de praktijk verder ging dan twee "malafide reporters" of om officiële onderzoeken te belemmeren? Waarom hebben ze sindsdien zoveel geld betaald om schikkingen te treffen met telefoonhackslachtoffers, in plaats van naar de rechtbank te gaan?
Ook ontbreekt enig gevoel voor de verbindingen tussen Murdoch's media-outlets in de drie belangrijkste landen waarin News opereert. Is de vijandige berichtgeving over transpersonen geïmporteerd van Fox News naar Sky News Australia? Welk effect heeft de campagne van zijn media-outlets tegen actie op klimaatverandering gehad in deze drie landen?
Deze, en andere, zijn relevante vragen om te stellen over een mondiaal media-imperium. Rupert Murdoch heeft het bedrijf misschien in 2023 aan Lachlan overgedragen, maar hij leidde het 70 jaar, hij creëerde de cultuur ervan en hij oefent nog steeds invloed uit. Voor het geval het je ontgaan was, het was Rupert Murdoch – niet Lachlan, volgens de rapporten – die in februari een privédiner had in het Witte Huis met de Amerikaanse president Donald Trump.
Matthew Ricketson, Professor of Communication, Deakin University
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd vanuit The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees het originele artikel.
