Toen Joe Biden tot president werd gekozen, beweerde hij vaak dat "Amerika terug was" en opnieuw samenwerkte met bondgenoten. Maar het feit dat de Verenigde Staten Donald Trump eenmaal zouden verkiezen was genoeg om de wereld sceptisch te maken over die bewering, en zoals New York Times columnist Carlos Lozada schrijft, werd dat wantrouwen niet alleen "bevestigd met Trumps terugkeer naar het Witte Huis, maar heeft zijn tweede termijn de opkomst gemarkeerd van een "post-Amerika wereld" waarvan er mogelijk geen herstel is.
Als bewijs hiervan haalt Lozada de recente woorden aan van de Canadese premier Mark Carney, die waarschuwde: "De oude orde komt niet terug. We moeten er niet om rouwen. Nostalgie is geen strategie."
Volgens Lozada is de "Pax Americana, dat door de VS geleide systeem van allianties en instellingen dat Amerikaanse belangen en waarden promootte en hielp om grote conflicten te vermijden in de decennia na de Tweede Wereldoorlog, verdwenen, en onherroepelijk." Trumps presidentschap heeft die allianties verscheurd en die instellingen verminderd tot het punt waarop "het inmiddels duidelijk is dat de Verenigde Staten zijn opgehouden de leider van de vrije wereld te zijn."
Lozada gebruikt het voorbeeld van Trumps oorlog tegen Iran, die Trump lanceerde na een jaar van gestaag vervreemden van bondgenoten voordat hij diezelfde bondgenoten om hulp vroeg. Toen ze weigerden, reageerde Trump met karakteristiek gebral en zei: "We hebben niemand nodig. We zijn de sterkste natie ter wereld. We hebben verreweg het sterkste leger ter wereld. We hebben ze niet nodig."
Zegt Lozada: "Een oorlog beginnen met slechts één bondgenoot en dan verwachten dat iedereen zich aansluit is een perfect voorbeeld van de spanningen die inherent zijn aan Amerika's nieuwe benadering. De Verenigde Staten willen de voordelen van hegemonie, maar zonder de verantwoordelijkheden te accepteren — het waarborgen van collectieve veiligheid, het bevorderen van economische openheid, het koesteren van vitale allianties — die daarbij horen."
Binnenlands, schrijft Lozada, zijn er verdere tekenen van Amerikaanse achteruitgang. Hij wijst op de kloof tussen beweringen uit het boek "The Post-American World" van journalist Fareed Zakaria en de benadering die Lozada vandaag ziet.
In Zakaria's boek voorziet hij een VS die zijn supermachtsstatus verliest om een meer mondiale administratieve rol op zich te nemen, maar die nog steeds geniet van een hoog niveau van succes en erkenning omdat het profiteert van het "beste" hoger onderwijs, dat het land heeft geholpen "aan de voorhoede te blijven van de volgende revoluties in wetenschap, technologie en industrie." Hij verwijst naar immigratie als Amerika's "geheime wapen", omdat het een toevloed van ideeën, mensen en economische groei biedt.
Maar zoals Lozada opmerkt, "zijn immigratie, wetenschappelijk onderzoek en hoger onderwijs allemaal onder vuur komen te liggen in Trumps tweede termijn." Trumps acties op deze gebieden en andere hebben het land intern verminderd terwijl ze zijn reputatie in het buitenland vernietigden.
Als gevolg daarvan, schrijft Lozada, "komen we mogelijk een post-Amerika wereld binnen, een waarin de betekenis van Amerika, de principes en waarden waar het land lang voor heeft gestaan — soms in werkelijkheid, soms in aspiratie — aan het vervagen zijn." Tegelijkertijd, terwijl de VS zich op zichzelf terugtrekt en banden met bondgenoten verbreekt, verdwijnt zijn vermogen om op het wereldtoneel te leiden.
"Dit is een historische afwijking," beweert Lozada. "Een supermacht die vrijwillig afstand doet van zijn leiderschapsrol, omdat het heeft geconcludeerd dat leiderschap voor sukkelaars is."

