Himino z BoJ: Nie uważam, że gospodarka Japonii jest w stagflacji.

Bank Japonii (BoJ) jest japońskim bankiem centralnym, który ustala politykę monetarną w kraju. Jego mandat obejmuje emisję banknotów oraz prowadzenie kontroli walutowej i monetarnej w celu zapewnienia stabilności cen, co oznacza cel inflacyjny na poziomie około 2%.

Bank Japonii rozpoczął ultra-luźną politykę monetarną w 2013 roku w celu stymulowania gospodarki i pobudzenia inflacji w środowisku niskiej inflacji. Polityka banku opiera się na luzowaniu ilościowym i jakościowym (QQE), czyli drukowaniu pieniędzy w celu zakupu aktywów, takich jak obligacje rządowe lub korporacyjne, w celu zapewnienia płynności. W 2016 roku bank podwoił swoją strategię i jeszcze bardziej złagodził politykę, najpierw wprowadzając ujemne stopy procentowe, a następnie bezpośrednio kontrolując rentowność swoich 10-letnich obligacji rządowych. W marcu 2024 roku BoJ podniósł stopy procentowe, skutecznie wycofując się z ultra-luźnej polityki monetarnej.

Masowy program stymulacyjny banku spowodował deprecjację jena w stosunku do głównych walut. Proces ten nasilił się w 2022 i 2023 roku z powodu rosnącej rozbieżności polityki między Bankiem Japonii a innymi głównymi bankami centralnymi, które zdecydowały się na gwałtowne podniesienie stóp procentowych w celu zwalczania najwyższych od dziesięcioleci poziomów inflacji. Polityka BoJ doprowadziła do poszerzenia różnicy w stosunku do innych walut, obniżając wartość jena. Trend ten częściowo się odwrócił w 2024 roku, kiedy BoJ zdecydował się porzucić swoją ultra-luźną politykę.

Słabszy jen i wzrost światowych cen energii doprowadziły do wzrostu inflacji w Japonii, która przekroczyła cel BoJ wynoszący 2%. Perspektywa rosnących wynagrodzeń w kraju – kluczowy element napędzający inflację – również przyczyniła się do tego ruchu.