Dit is het verhaal van een belegger die anoniem wil blijven, zoals verteld aan Rappler. Dit is uitsluitend gebaseerd op de persoonlijke ervaring van de individuele belegger in verband met zaken die door de overheid worden onderzocht en breed zijn uitgemeten in de media.

Dit artikel vervangt geen juridisch advies van een gediplomeerd advocaat. 

Iedereen vertelde me dat ik mijn volledige investering nooit terug zou krijgen en genoegen moest nemen met wat ik kon krijgen. Ze waren gewoon realistisch. Tegen die tijd hadden meerdere nieuwsberichten gedetailleerde beschuldigingen gepubliceerd dat de MFT Group of Companies, een private equity-bedrijf opgericht door Maria Francesca "Mica" Tan in 2014, een Ponzi-achtig systeem had opgezet, ongeregistreerde effecten had verkocht en geconfronteerd werd met aanklachten wegens georganiseerde oplichting bij de rechtbank.

Ik zou een van de vele ontevreden beleggers worden die wachtten en hoopten betaald te worden. 

Toen de cheques van MFT begonnen te stuiten, kwamen er verklaringen en excuses. Zoom-gesprekken volgden onmiddellijk. Er werden beloftes gedaan en geformaliseerd in betalingsschema's berekend in spreadsheets. Er kwamen geruststellingen dat hoewel hun 138 bankrekeningen en andere bezittingen bevroren waren, de betalingen zouden hervatten zodra de juridische kwesties waren opgelost.

En er was vertrouwen.

Ik had geld geïnvesteerd in wat ik deed geloven dat het een bedrijf voor medische apparatuur was dat diagnostische apparaten leverde aan overheidsziekenhuizen en klinieken. Ik ontdekte de kans niet via een cold pitch of een online advertentie. Ik investeerde omdat een vriend van meer dan twintig jaar het aanbeval. Ze vertelde me dat ze haar eigen geld in het bedrijf had geïnvesteerd en presenteerde het als een niet-traditionele leningsregeling die alleen openstond voor familie en goede vrienden.

Ze vertelde me dat MFT soms "niet-traditionele leningen" gebruikte om kortetermijnfinancieringstekorten te overbruggen bij het aanschaffen van apparatuur voor grote overheidscontracten. Banken, legde ze uit, konden niet snel genoeg een lening goedkeuren en het geld vrijgeven. Individuen die angel investors werden genoemd, vulden de kloof en ontvingen 10% rente op halfjaarbasis. Aan het einde van de tweejarige lock-outperiode zouden we ons geld terugkrijgen

Ik geloofde haar. 

Bereidheid te betalen, een juridische strategie

Aanvankelijk waren er gestructureerde terugbetalingsvoorstellen. Er waren herziene schema's. Er waren verklaringen gekoppeld aan bevroren bezittingen en lopende zaken. Er waren zelfs termijnbetalingen die klein genoeg waren om de hoop te verlengen, maar groot genoeg om escalatie uit te stellen.

Mijn advocaat legde me uit dat bereidheid te betalen ofwel een oprechte intentie kan zijn om een schuld te voldoen of een strategie om betaling uit te stellen en juridische aansprakelijkheid te vermijden.

"Het bevestigen van bereidheid te betalen is een veelvoorkomende aanpak van debiteuren wanneer hun verplichtingen onbetaald blijven na de vervaldatum. Het kan een strategie van debiteuren worden om beleggers of crediteuren te overtuigen de betalingstermijn te verlengen of de schulden te herstructureren door te beweren dat ze alle intentie hebben om volledig te schikken, maar dat een externe factor hen niet toestaat dit te doen," zei mijn advocaat.

Ik ontdekte dat veel andere MFT-beleggers waren verzameld in Zoom-gesprekken met Mica en andere directeuren om over schuldherstructureringsopties te praten. 

"Bereidheid te betalen kan een teken zijn van 'goede trouw', wat een veelvoorkomende verdediging is bij fraude en inderdaad in sommige gevallen door rechtbanken is gehandhaafd. Goede trouw, indien waar en bewezen, kan in het algemeen de vermeende kwaadwilligheid of criminele intentie bij fraude en andere misdaden van bedrog onder het herziene strafwetboek van de Filipijnen tenietdoen," legde mijn advocaat verder uit.

"Dit zou gebaseerd zijn op de langdurige doctrine: 'Er wordt geen misdaad begaan als de geest van de persoon die de aangeklaagde daad uitvoert onschuldig is.' Echter, louter woorden van bereidheid te betalen zullen geen stand houden als teken van 'goede trouw' als er geen daadwerkelijke inspanning is van oprechte en beste pogingen om schulden te voldoen of toevertrouwde fondsen terug te geven," voegde mijn advocaat toe.

In mijn geval werd die "bereidheid te betalen" zo vaak gezegd als een gebroken plaat dat het voor mij niet langer op enig teken van goede trouw leek. 

Tegen de tijd dat mijn betalingen stopten, waren er strafrechtelijke klachten ingediend. Er werden arrestatiebevelen uitgevaardigd tegen verschillende leden van de familie Tan en hun medewerkers in verband met beschuldigingen van georganiseerde oplichting en de illegale verkoop van effecten, volgens gerapporteerde rechtbankdocumenten en de Securities and Exchange Commission.

De Securities and Exchange Commission was eerder tegen de groep opgetreden, en autoriteiten hadden gerapporteerd over ongeveer 138 bankrekeningen gekoppeld aan het bedrijf en zijn functionarissen.

Toch hielden veel beleggers zich in om individuele klachten in te dienen. Ik was een van hen. Ik hoopte mijn geld stil terug te krijgen. Ik wilde een langdurig en duur procesproces vermijden. Ik was emotioneel verlamd door mijn weigering te geloven dat ik was verraden.

Terugkijkend gaf dit me tijd voor goede documentatie. Elk herzien schema erkende de schuld. Elk bericht dat terugbetaling beloofde bevestigde een verplichting.

Contracten, gestuitte cheques en screenshots van gesprekken zouden de ruggengraat van mijn zaak worden. Zo kreeg ik genoeg betaald om mijn initiële investering plus rente en een vergoeding van mijn juridische kosten terug te krijgen. Zo heb ik het gedaan. 

1. Stel een tijdlijn op. 

Het keerpunt kwam toen ik stopte met vragen: "Wanneer ga je me betalen?" en begon te vragen: "Hoe documenteer ik dat ze me geld schuldig zijn?"

Sommige mensen zijn overweldigd door het idee van het verzamelen van bewijs. Verdeel het door je bewijs te structureren rondom een reeks gebeurtenissen. Belangrijke gebeurtenissen zijn: wanneer je investeerde, wanneer geld werd ontvangen, wanneer contracten werden getekend, wanneer betalingen werden gedaan en wanneer ze stopten.

Ik bouwde een tijdlijn ondersteund door bewijs en verzamelde:

• Contracten
• Bewijs van geldoverdracht: hoeveel werd betaald en wanneer
• Ontvangstbevestigingen: bewijs dat het geld was ontvangen
• Bankafschriften die aantonen dat ik het geld van mijn rekening naar MFT had overgemaakt
• Gestuitte cheques: de originele cheque en een bevestiging van mijn bank dat de cheque was geweigerd
• Screenshots van elke belofte tot terugbetaling
• Kopieën van voorgestelde betalingsschema's

2. Betrek de rechtshandhaving vroeg.

Met de documentatie verzameld, raadpleegde ik een advocaat en stapte vervolgens naar de Anti-Fraud and Commercial Crimes Unit (AFCCU) onder de Criminal Investigation and Detection Group (CIDG) bij het hoofdkwartier van de Filipijnse Nationale Politie in Camp Crame.

De AFCCU behandelt klachten over fraude en commerciële misdaden. Hoewel het niet zelfstandig dagvaardingen uitvaardigt, signaleert hun betrokkenheid escalatie. Ze kunnen een formeel onderzoeksproces starten zodra een klacht is ingediend.

Parallel daaraan bereidde mijn advocaat een formele aanmaningsbrief voor. De CIDG verstrekte voorbeeldsjablonen; mijn advocaat versterkte de taal en voegde een cruciale clausule toe over de vergoeding van juridische kosten.

Betrokkenheid van rechtshandhaving verandert de dynamiek van onderhandelingen. Het zet informeel pleiten om in mogelijke indiening van strafrechtelijke procedures die kunnen resulteren in arrestatie of, specifiek in het geval van MFT, de uitvoering van openstaande arrestatiebevelen tegen belangrijke directeuren en functionarissen van MFT. 

3. Krijg een ondertekening van een juridisch afdwingbare promesse.

Verschillende sleutelfiguren bij MFT bevinden zich naar verluidt buiten het land en ontwijken naar verluidt arrestatie. 

In plaats van individuen buiten de jurisdictie achterna te jagen, adviseerde mijn advocaat zich eerst te richten op de personen die direct betrokken waren bij mijn transactie en fysiek aanwezig waren in de Filipijnen. Dat was de vriend die mijn investering had gefaciliteerd.

Na het versturen van de twee wettelijk vereiste aanmaningsbrieven aan de MFT-functionarissen en mijn vriend, stuurde de CIDG-AFCCU haar een uitnodiging om naar het hoofdkwartier te komen. Het was een poging tot bemiddeling om te schikken.  

Promesses werden opgesteld, waarbij de verplichting werd verdeeld in termijnen maar de totale aansprakelijkheid duidelijk werd gespecificeerd.

In mijn geval transformeerden de ondertekende promesses de betwiste zaak in een eenvoudiger en concrete juridische verplichting die bij de rechtbank afdwingbaar is.

Twee dagen na een ontmoeting bij de CIDG-AFCCU werd me verteld dat ik volledig zou worden betaald, wat betekent hoofdsom, overeengekomen rente en vergoeding van juridische kosten. Op de derde dag werd een kassierscheque overhandigd bij mijn bank. 

De snelheid van de schikking riep ongemakkelijke vragen op. Als betaling mogelijk was binnen 48 uur onder formele druk, waarom had het dan bijna twee jaar aan beloftes geduurd? 

Een nieuwsbericht beweert dat Mica sindsdien is teruggekeerd naar de Filipijnen. 

4. Weeg je emotionele paraatheid.

Tijdens een van onze vroege ontmoetingen stelde mijn advocaat me een vraag die ik niet verwachtte: "Ben je emotioneel klaar?"

We hoefden niet door rechtszaken te gaan, maar het proces is niettemin confronterend.

De persoon tegen wie ik actie wilde ondernemen was iemand die ik al meer dan twee decennia kende. We hadden elkaar altijd als vrienden ontmoet, maar op die dag, in aanwezigheid van onze advocaten en rechtshandhavers, was het duidelijk dat we tegenstanders waren.

Het was vanwege onze vriendschap en het vertrouwen waarop die was gebouwd dat ik wegwuifde wat verplichte verificatiestappen hadden moeten zijn. Vriendschap had due diligence vervangen. Vertrouwdheid had scepsis vervangen.

Het potentiële financiële verlies was pijnlijk, maar het verraad was destabiliserend.

Wat me deed besluiten door te gaan was het besef dat stilte alleen de debiteur ten goede komt. Mijn schaamte om bedrogen te zijn, mijn poging om de vriendschap te redden, waren instrumenten om me het zwijgen op te leggen, om me ervan te weerhouden mijn eisen te escaleren. 

Ik ben me ervan bewust dat niet elke belegger dezelfde uitkomst zal hebben als ik, maar ik weet wat mijn zaak een kans gaf. Het vereiste geen buitengewone juridische manoeuvres. Het vereiste de structuur van een tijdlijn en werd ondersteund door bewijs. En de emotionele paraatheid om juridische stappen te ondernemen tegen iemand die ik ooit vertrouwde. – Rappler.com